Een kleine wierde eigenlijk, er stond hier toch heus een kerkje in het verre verleden! Veel beschadigde grafstenen en brokstukken ervan zijn in de loop der jaren verdwenen, opgeruimd. Eens vond ik hier nog een deel van een grafzerk uit de 17e eeuw. Nooit meer teruggezien, jammer.

Ik kijk weer naar de boom, naar het toefje niet echt mooie rode rozen, dat met zoveel zorg en nauwkeurigheid op de stam is vastgezet. Misschien hangen er straks in de lente of zomer weer "echte" bloemen? Vrolijk staat het in ieder geval wel.

Mijn gedachten gaan met me op de loop.....,

"voor wie en waarom zou dit zijn en vàn wie? Het kruisje, ingekerfd in de stam, moet er al jaren geleden in zijn aangebracht, een nagedachtenis, een herinnering aan een verloren leven.

Een monumentje voor een kind, een vriend, een geliefde, misschien een huisdier of een andere aangrijpende gebeurtenis? Niemand die het weet, ìk hoef het natuurlijk ook niet te weten, wìl het ook niet weten, maar in ieder geval betekent deze plaats wèl iets voor iemand. Voor ieder die hier komt ook zeker een plekje om even uit te rusten, tot rust te komen, te zitten mijmeren, te luisteren..... vooràl luisteren....!

De aan wakkerende wind begint door de nog kale takken te zingen, ik begin het koud te krijgen.

Nog even, dan zal de kleine wierde weer vol staan met voorjaarsbloemen, hoor je weer het geruis door de bladeren, de insecten, de vogels.....in mijn hoofd nog flarden van een muziekstuk waar ik vanmorgen via mijn ipod naar heb geluisterd.....mooi....., kan de hemel soms ook een plekje op aarde zijn?"

Terug naar de werkelijkheid, naar huis...zin in een kop hete thee! Ik kijk nog even om naar het geheim van Olle Weem, "het mysterie van Houwerzijl" denk ik. Laat het zo maar blijven.

Ik zoek mijn fiets weer op, prop mijn camera in het (te kleine) stuurtasje en vervolg mijn rondje terug over het Zevenbruggenpad. Natuurlijk weer wind tegen!

Ik heb zin in een klein rondje op de fiets, er even uit, èven een frisse neus halen!

Ik rijd het dorp uit, haast gewoontegetrouw langs het water richting Olle Weem, één van mijn favoriete plekjes. Na het rigoureus kappen van een hèèl fors aantal grote volwassen bomen kan je vanuit de verte de wierde nu duidelijk in het landschap zien liggen. Dat wel ja...., maar ik blijf het jammer vinden! Aangekomen zet ik mijn fiets tegen het hek, loop naar boven, kijk om me heen en zie de boom met zijn geheim: "het boeketje". Ik moet glimlachen, gelukkig, het is er nog. Verder alleen rust, ruimte, de horizon rondom. Het is nog wel fris, maar ik ga toch even op een boomstam zitten.