Een interview met Cobi van den Nouweland, juni 2011

Je woont al 26 jaar hier, een hele tijd, waarom en hoezo nou juist Houwerzijl?
'Ik wilde weg uit het westen en zocht naar een betaalbaar huisje op het platteland, iets wat je als vrouw van 49 alleen nog kan “behappen”. Dat werd dus Groningen. Ik kende de provincie niet. Ja, van school: Westerkwartier, Hunzingo, Fivelingo, de belangrijkste riviertjes, zelfs het meest voorkomende koeienras moesten we leren! Het dorp, het land trok me erg aan, dus….. Het bleek een goeie gok, ik ontdekte steeds meer bijzonderheden in landschap en dorpen, en dan die ruimte! Dit werd mijn nieuwe thuis!'

Dus je begon hier eigenlijk een heel nieuw tweede leven?
“Dat kan je wel stellen ja, het was wel een sprong in het diepe hoor! Al ben ik dan geen echt stadsmens, ik heb hier mijn draai kunnen vinden. Ik kreeg tijd voor dingen waar ik vroeger nooit aan toe kwam. Om te beginnen begon ik een professionele opleiding tot zelfstandig weefster en weven doe ik nog steeds, nu al zo’n  20 jaar. Met een klein groepje weefsters experimenteren we met allerlei materialen (haal ik vaak uit de natuur), diverse technieken, af en toe een tentoonstelling, zo blijf je alert en bij de tijd en is bovendien erg stimulerend!

Fotograferen hoort er voor mij onvermijdelijk bij: ik gebruik foto’s die ik in de natuur maak, o.a. als onderwerp of geheugensteuntje voor een nieuw weefsel. Ik doe dit erg graag, fotograferen is een hobby van me, vroeger alleen in zwart/wit, ook ontwikkelen en afdrukken hoorde daarbij, daar heb ik veel van geleerd. Maar ja, we zitten nu in het digitale tijdperk en ik vind dat geweldig! Zonder camera ga ik de deur niet uit, je weet immers maar nooit! Favoriete onderwerpen zijn (natuurlijk) de natuur, de wadden!, het landschap hier in de regio, details die me opvallen of gewoon grappig zijn, dingen die me raken, mensen , kinderen, stemmingen, er is zo veel moois!! Heerlijk is, dat ik hiermee van begin af aan ook iets kon gaan doen voor de nieuwe website Houwerzijl-online, die in de plaats kwam voor het dorpskrantje.

Het begon met alleen foto’s en/of fotoseries, later werden dat reportages. Dat is vanzelf zo gegroeid, het is zo leuk om een beeld te kunnen geven van Houwerzijlsters die hier nu wonen, er hun plekje hebben gevonden, hier gelukkig zijn, gewoon portretten van mensen, eenvoudige stukjes/interviews, een enkel verhaaltje, niets meer en niets minder, alles met elkaar een hedendaags document eigenlijk. Als organisator van gespecialiseerde groepsreizen schreef ik, naast alle technische beslommeringen, ook alle programma’s en achtergrondinformatie. Het interviewen van mensen hoorde daar ook bij. Heel interessant en leuk werk, dat ik altijd met veel plezier heb gedaan. Nu voelt het een beetje als een “herhalingsoefening”, wel grappig. De onderwerpen komen heel toevallig en spontaan: een losse opmerking b.v., een babbeltje hier en daar, een bepaald beeld of onderwerp en probeer daar dan iets van te maken. Voor teksten en het bewerken en opslaan van foto’s gebruik ik nu vanzelfsprekend de computer, dat is fantastisch, ik zou niet meer zonder kunnen! Ik heb ook een (mini)voice-recordertje aangeschaft, werkt perfect!'

Wat is jouw mening als gepensioneerde over het gebruik van een pc door ouderen?
''Daar ben ik een groot voorstander van, vooral voor ouderwordende alleenstaanden! Een hulp ook om zo lang mogelijk zelfstandig te blijven! Het voegt zoveel toe: e-mail, muziek, internet, een geweldige informatiebron, ik noem het altijd “mijn lijntje naar de buitenwereld!”  Het is een noodzaak geworden en bovendien nog leuk ook!'

En dan te bedenken dat ik er eerst niet aan wilde! Ik kreeg echter een “ouwetje” aangeboden en ben toen een cursus voor senioren gaan volgen, kan ik iedereen aanbevelen! Ik ben zelfs aan het twitteren geslagen, en dat ik ook nog een eigen weefwebsite heb opgezet had ik al helemaal niet kunnen bedenken! Aan de andere kant vind ik het ook heerlijk om weer eens zelf wol te spinnen om een trui of vest te breien. Dit is zó ontspannend en je kan het overal doen: 's-winters bij de kachel of in het zonnetje in de tuin, gewoon doen en verstand op nul. Misschien ook iets voor mensen die moeten "onthaasten"? Breien komt er overigens weer helemaal in, met name bij jongeren, dat vind ik nou nog eens een positieve ontwikkeling!'

Jij woont hier prachtig, denk je ook wel eens aan de toekomst, het kunnen blijven wonen hier in het dorp
'Ja, af en toe wel, ik ben nu nog goed gezond, ga en sta waar ik wil. Over een tijd dat dat niet allemaal meer zo vanzelfsprekend is wil ik niet te veel nadenken. Je zal het uiteindelijk toch allemaal zelf moeten/willen beslissen, ondanks alle vooruitstrevende plannen, doorgeschoten regelgeving/krimpinitiatieven of hoe je het noemen wilt. We zullen wel zien, het leven bestaat nog altijd uit je steeds weer aanpassen aan veranderingen en als je ouder wordt komt daar nog wat bij: steeds een stapje terug moeten doen!'

Jij interviewt mensen, hoe vind je het om nu zelf geïnterviewd te worden?
'Wel leuk hoor, hangt natuurlijk ook van de vragen af, het is eigenlijk gemakkelijker, je hoeft alleen maar antwoord te geven! Ik hoop dat ik het zo nog een poosje kan blijven volhouden zo, ook mijn vrijwilligerswerk voor het Kloostermuseum in Aduard , daar heb ik veel plezier in en is dankbaar werk. Zolang de dag te kort is voor alles wat je wilt doen ben je goed bezig toch?''