'Helemaal Piet Ritsema'
Reportage en foto's van Cobi van den Nouweland

Je woont al zo lang in een dorp, kent inmiddels echt wel een behoorlijk aantal mensen, maar de meeste toch alleen van gezicht en/of een vluchtig “moi”of een praatje onderweg. Ik had aan Piet wat te vragen over een oud stuk gereedschap, dus trok ik de stoute schoenen aan en ging naar hem toe. Hij nodigde me meteen uit en een keer langs te komen (zeg maar Piet) en een afspraak was zo gemaakt.

Achter een kopje koffie, na eerst een rondleiding door het huis, stelde ik, heel voor de hand liggend, de vraag hoe lang hij hier nu al weer woont. Piet gaat er eens lekker voor zitten en vertelt: “Ik kwam hier 21 jaar geleden, we kozen dit huis om het licht: de hele dag zon in huis en tuin en aan de rand van het dorp. Ja…. Maar waaròm hier in Houwerzijl, dat is een heel verhaal. De familie van mijn moeders kant waren allemaal Zoutkamper vissers, mijn vader en grootvader zorgden voor de betonning , zetten de bakens vanuit de haven (toen nog aan de Lauwerszee). De bootverbinding met de Brakzand naar Schier, in de zomer via Oostmahorn, was belangrijk. Mijn oom had in Zoutkamp ook een soort bodedienst, hij bracht de bagage van en naar de boot met een handwagen. Strenge winters waren zwaar, weinig werk dus weinig inkomen, echt een hard leven, maar er moest wel gegeten worden en de kachel moest branden! In de crisisjaren besloot mijn vader naar het westen te verhuizen. Daar vond hij in Scheveningen werk en nog beter betaald ook. Dat was voor mijn tijd. Ik ben geboren in Duindorp in 1930 en daar opgegroeid, 59 jaar lang heb ik in Den Haag gewoond. Als kind was ik veel in Zoutkamp bij mijn familie, ik heb daar fijne herinneringen aan. Jammer dat veel oude huisjes zijn verdwenen, moesten o.a. plaats maken voor de spoorlijn. Veel staan er nu in het Openluchtmuseum in Enkhuizen zoals je weet.”

Kijk hier naar foto's

Piet staat plotseling op, loopt naar de kast en laat een klein bruin fotootje zien van een vrouw met een baby op de arm. “Mijn opoe en ik, zij was toen 50 jaar, vond je toen al oud, dat is nu wel anders!” Een ontroerend plaatje, bijna 80 jaar oud!!

“Moet je nog koffie? 
De reden waarom we weer naar het noorden zijn verhuisd komt o.a. door mijn longprobleem, de lucht is hier veel zuiverder, hier heb ik weinig of geen last van benauwdheid, een heel verschil met het westen met al die industriegebieden en luchtvervuiling. Die hele noordelijke strook tussen Farmsum en hier is het schoonste van heel Groningen, heb ik opgezocht op de milieukaart! Dat mijn familie hier oorspronkelijk vandaan komt speelt natuurlijk ook een rol.”

Ik vraag of hij zich hier nu goed kan redden alleen. “Is geen probleem, ik verveel me geen moment. We zitten midden in een prachtige natuur, ik doe genoeg dingen, ik houd van muziek (hij wijst naar een kast met stapels cd’s en tapes), ik lees veel, doe klusjes in huis en tuin. Dat laatste natuurlijk met mondjesmaat. Over klussen gesproken: ik wil nu mijn bureau en de computer naar beneden halen, dan ga ik daar waarschijnlijk wat meer mee doen. Er woont hier een stel leuke mensen waar ik goed mee omga, er is altijd wel ergens een helpende hand te vinden als dat nodig is”.

Her en der in de kamer ligt de nodige literatuur, tijdschriften over techniek, plantenboeken, romans, een prachtig boek over middeleeuwse kerken … Piet, lachend,  “ja alles waar letters op staan lees ik! Naar muziek luister ik veel, ik hou van klassiek, orgelmuziek, koren, Pavarotti om maar wat te noemen. Mooi toch, die zomerconcertjes bij de buren, zo’n mooi initiatief.” En dan… “moet je dit eens horen!” Even later schalt er populaire Spaanse gitaarmuziek door de kamer met gezongen tekst in ….plat Haags dialect!! “Dat is toch humor hè? Ik heb ook nog een hele partij platen en een platenspeler, die doe ik echt niet weg hoor”.

We praten nog even over het wonen hier, met name als je ouder wordt, het onderzoek dorpsvisie, wat er zou moeten gebeuren om hier goed te kunnen blijven wonen. “Is onmogelijk”valt Piet me in de rede, ”leuk idee, maar je zal het uiteindelijk toch zelf moeten doen en zelf willen beslissen, ik kan me er niet meer zo druk om maken. Ik kan me gelukkig nog best zelf redden, met wat hulp dat wel, ik kook mijn potje en doe de was. Zo lang ik mijn ene been voor de andere kan zetten en mijn eigen rotzooi kan opruimen blijf ik hier. Ik heb een rijk leven gehad, veel meegemaakt, veel gezien, hier heb ik het naar mijn zin, voel me thuis. “Back to the roots” naar het land van mijn voorouders zullen we maar zeggen.

Het is een lang en vrolijk gesprek geworden, Piet Ritsema, dank je wel, we spreken elkaar nog!
Cobi