Wil Broekhuijzen, al weer 20 jaar Houwerzijlster:
“In 1988 ben ik hier gekomen. In de noordelijke provincies wilden wij een dierenvoederbedrijf opstarten en dat is toen ook gebeurd. Het huis hier was eigenlijk een tijdelijke woning (een prachtig stekje, dat wel), maar niet zo geschikt voor wat we eigenlijk wilden, dus zochten we van hieruit naar iets groters. Later heeft mijn man inderdaad het bedrijf elders voortgezet, maar Ik ben hier blijven wonen. In het begin had ik het er moeilijk mee (ik kom uit Amsterdam), ik vond het hier wel heel erg stil, maar ik ben van deze plaats gaan houden, ik wil zeker niet meer terug. Ik kreeg nieuwe vrienden, liefhebberijen had ik genoeg (heel belangrijk), en vond leuke contacten in het dorp (nog véél belangrijker).

En zo ontmoette je Thea Stegeman?” “Ja, Thea begon met schilderlessen in het dorpshuis en dat leek me wel wat. Ik tekende altijd al graag, maar dit was natuurlijk geweldig en een mooie gelegenheid om het weer op te pakken!  “Er was animo genoeg voor Thea’s lessen en al gauw ontstond er een enthousiast schildersclubje. Het liefst schilder ik dieren, mijn honden o.a., maar ook koeien vind ik heel boeiend. Daarvoor maak ik dan eerst hele series foto’s, teken ik een voorstudie en dan pas zet ik ze op het doek. Met de Kerst hielden we dan een overzichtstentoonstelling en dat was altijd een groot succes en heel inspirerend. We brachten het dorpshuis helemaal in de sfeer met grote bloem/kerststukken, kortom, heel gezellig, iedereen deed zijn best Eigenlijk naar aanleiding hiervan begonnen Truus Stijkel (ook al een hele tijd Houwerzijlster en inmiddels een hele goede vriendin van mij) en ik met workshops bloemschikken, tegen de Kerst en met Pasen, die druk bezocht zouden worden. We bezochten eerst zelf  workshops om meer inspiratie en ideeën op te doen. Overal verzamelden we materialen zoals groen, takken, insteekspullen e.d. Dit vergde wel de nodige voorbereidingstijd, maar ook heel veel plezier. Alles deden we zelf tot het bakken van wat lekkers bij de koffie toe. Jaren hebben we dit achtereen gedaan, het was een leuke tijd, je deed het toch voor het dorp, voor de mensen in het dorp. Wel jammer dat we geen dorpshuis meer hebben, maar wel een galerie! Vervelen doe ik me hier nooit en ik blijf schilderen”.